آغاز كسی باش كه پايان تو باشد.....

وقتی اين نامه را مي خونی كه ديگه ما از هم جدا شديم. فاصله ها ما رو از

هم جدا كرد و بين ما جدايی انداخت. هركدوم تويی دريای بيكران تنهايی غرق

شديم. برای من كه اينجوريه، حالا تو رو نمی دونم. من تا حالا برای كسی

نامه ننوشتم اصلاً هم فكر نمی كردم كه اولين نامه ای كه می خوام بنويسم

نامه جدايی باشه؟!!!!

تو اين مدتی كه با تو آشنا شدم خودم رو شناختم فهميدم كه احساس دارم و

ميتونم كسی رو خوشحال كنم، ولی اصلاً به اين فكر نبودم كه بخوام با اين

نامه ناراحتت كنم. بعد اين همه مدت هم متوجه نشدم چه حسی بين من و تو

بود؟؟؟ عشق؟؟؟

عشق از دوستی پرسيد:تفاوت من و تودرچيست؟ دوستی جواب داد:من ديگران

را با سلام آشنا می كنم و تو با نگاه. من آنها را با دروغ از هم جدا

م‍ی كنم و تو با مرگ !آخر چه بود!!! عشق؟؟؟

هيچ كس معنای معنا را نمی داند وهيچ كس عشق را معنی نمی كند. به جايی

رسيده ام كه می پرسم كدام راه را بايد بروم؟ چرا درعشق به بيراه زده ام؟

بازهم مستقيم می روم صاف وصادق،مثل عشقی كه از تو در دلم نهفته است.

برای هيچ كس ديگه از دلم نمی گويم، تنها برای تويی كه دوستت دارم

مينويسم تا شايد روزی بدونی دربستر،شب ها تا سحرهزاردريا گريسته ام،

منتظر طلوع خورشيد مانده ام،خسته ام خوابم، اما با چشمانی باز!

اولين اشعه خورشيد چه طلايی و چه عميق دل شب را مي شكند.

بگذر! بگذرازمنی كه ازتوگذشتم. ديشب تا سحر گريه كردم برای دل صبورت

كه من مجبورش كردم كه ازمن بگذرد. آری گريه كردم و دعا كردم ...

گريه ازبرای اينكه فراموش كنم اين مدت چه بی صدا دوستت داشتم و حالا تو

را از خودم می رانم، برای دلم گريه كردم كه بی صدا تحميل ها را تحمل

كرد.كاش غرق شوم تا ديگر نبينم نشنوم و احساس نكنم.

كاش كودك مانده بودم. كودكی را بيشتر دوست دارم.

دلم بسيار گرفته، هزار ناگفتنی را دردلم فاش كرده ام و باز هم خاموشم.

بگذراز من كوچ شقايق اجباريست. بگذاراز تو وعشقت بگريزم و حرفی نزنم.

دلتنگم مثل هميشه و برای هميشه،به خاطر چيزهايي كه دراوج داشتنشان،

ندارمشان.

چه بگويم، حرفی نمانده، درها به رويم بسته شده‌اند ومن بازهم اميدوارم.

عشق را دردلم زندانی می كنم. نبايد كسی بداند.

گلها پژمرده شده‌اند، اما من تنهاو صبور، با رازهايی كه دردلم نهفته ام،

با هزاران حرف ناگفته، باعشقی ديرين، در خلوتم مانده ام.

با من حرف بزن. بگذار برای يك لحظه فكر كنم تنها نيستم.

زمان چه ديرو چه سخت می گذرد.كجايی تا حرفهای دلم را برايت بگويم.

حرفهايی كه در من گمشده اند. درجستجوی من، چه سرگردان وبی تابم .دلم

چون دريايی متلاطم وافكارم همچون سرنشين كشتی بی ‌پناهی،

طوفان زده و ساحل آسودگي ها از من دور.

هرروز دلتنگتر،مرگ را بيشتردرآغوش می فشارم.گويي ياري ندارم

مرگ هم با من هم بستر نمي شود.من هم با تنهايي ام زندگي مي كنم، ولي

بازهم تورا م‍ی ستايم.چشمانم را می بندم و سفرخيال را آغازمی ‌كنم.درساحل،

كناردريا، می گذارم پاهای خسته ام  با نرمی شنها در هم بياميزد.

می گذارم تا رد پايم برساحل بماند،تا سرانگشتانم شوری آب را بچشد. تا بر

خنكی آن بوسه زند و رنگ آبيش را كه ازآسمانها به ارث برده درآغوش بكشد.

ای كاش تو بودی تا ازتنهايی به خيال پناه نمی آوردم و آشكارا با تو دست

در دست درزيرباران قدم می ‌زديم، ای كاش همه چيز جور ديگری بود ...

می دانم گاهی به حرفهايم می خندی اين حرفها حرفهای دلم است، بازهم دلم

صبوری می كند.چشمانم رامی بندم، دررويا شناورمی شوم. دست در آسمان

بی ستاره می برم وهزاران سبد ستاره می چينم وبرای دشت می آورم تا پيشكش

كنم برای گرفتن يك شاخه شقايق ...

شقايق به من می نگرد.سرخی لباسش به سياهی می رود و دست ازدستم می كشد،

گويی دانست كه داغ شقايق بر دلم مدتهاست كه آزارم می دهد و من هيچ

نميگويم.تنها درسكوتم ميان لالايی ساعت درخواب وبيداری برايت می نويسم،

تا شايد روزی بدانی كه دوستت داشتم و به خاطرتوسكوت كرده ام. تا شايد

بدانی در تنهايی، چه غصه هايی را شبها تا سحر برای دلم خريده ام تا تو

ندانی، تا عشقم آزارت ندهد.

شقايق درسايه روشن امروز كوچ می كند. اين را خوب می دانم.

آيا تو مانده ای برای من تا شقايق با من بماند ؟

 صدای بی صدای مرا می شنوی؟

حرفی بزن !؟

هراس مرگ مرامی شكند،چيزی به رفتن نمانده حرفی بزن، كوچ شقايق نزديك

است و من در عطش عشقت.

رهگذركوچه خلوت دلم شدی و دل به صدای قدمهايت سپردم، ندانستم با نسيم

صبح ازبرم می گريزی و دستانم از نگاهت خالی می شود.

تنها سرخی گونه هايم به يادگار مانده و من در انتظار...

كاش رهگذر نبودی و در خانه دلم ماندگار می شدی ...

دلم گرفته، به خاطرات گذشته پناه می برم.حرفهايی كه شب در كنارم می زدی

و صبح، اگرنبود عطرآغوشت، خيال می كردم همه چيز خيال بوده و بس.

آری، باد مرا در آغوش گرفته و من ساكت و مبهوت هنوز چشم به راهم .

شوقی برای سرودن نمانده،چراغ ذهنم راخاموش می كنم تا امشب آرام در بستر

بگريم.چه دنيای تنگی، قفسی كه از سينه من نيزتنگتر است .برای پرنده قلبم ...

وقتی برای من، توبه جای خورشيد بتابی،وقتی كه هميشه من عاشق باشم وتوی

دستهای مهربونت گم بشم ...حالا كه نيستی،خودت بدون كه چه حالی دارم ...

تاريك ... هيچ نوری اين سكوت مطلق را نمی شكند ... ازدحام سكوت مرا

می ترساند، اما كسی نيست، حتی تو نيستی كه به تو پناه بيارم.

شعر نمی گويم، چون وزن و قافيه ای برای آهنگ چشمانت نمی يابم.

آری...دلم گرفته است وذهنم به نفس نفس افتاده،دستانم خيالت را رها نمی كنند.

چشمانم را می بندم و آرزو می كنم تا خواب تو را ببينم.

از دور به ارتعاش خاطره ها می نگرم دقت می كنم تا يقين پيدا كنم تمامی

قطره های اشكم را تا كنون درانتظار قدم هايت به دلت تقديم كرده ام، تا

يقين پيدا كنم خطايی نداشته ام و ازروز نخستين عشقم، به توتبديل شده ام.

روحم شعله ورشده با آتش عشقت می سازم ودم نمی زنم.تنها با روی خيس،تو

را از خدا می طلبم.

يادت باشد، يادت باشد تو در تمام من اسطوره ای،

من شاهنامه خويش را ازبركرده ام.خاطرات اين كهنه دفترسرنوشت را

مرورمی كنم به خودم می گويم گناه من چيست؟

كه در برهوت دنيا اسير غربت آدميت شده ام ؟؟

لحظه ای درنگ می كنم آری يادم آمد. گناهم اين است كه عاشقم. در اين ماتم

سرای دنيا دل به يك فرشته آسمانی سپرده ام، دل به كسی كه برايم مفهوم

كامل عشق را دارد. آيا او نيز اين چنين مرا دوست دارد؟

آيا او نيز سر سپرده عشق من است ؟

تو را با تمام وجودم می خواستم بی آنكه بدانم تاوان خواستنت چيست؟

تورا با تك تك تارهای روحم حس می كردم،

بی آنكه بدانم زمختی وجودت برای چيست؟

عشقت را عزيز مي شمردم ، بي آنكه بدانم معناي عشق چيست ؟

با آوازت هم صدا می شدم، بی آنكه بدانم دستگاه خواندت چيست؟

شعر هايت را روی قلبم می گذارم، بی آنكه بدانم آنها برای كيست ؟

دستانت را غرق بوسه می كردم، بی آنكه بدانم لرزش دستانت برای چيست؟

و حتی تو را ترك كردم، بی آنكه بدانم دليلم از رفتن چيست؟

به راستی چرا تو را ترك كردم ؟؟؟

می دونستی سخت ترين روز چيه ؟ روزی كه قلبها يی كه  در كنار هم برای هم

می ‌تپن ازهم جدا بشن و دلهايی كه محرم هم بودن،محرم دل كس ديگه ای بشن.

گريه نكن آره گريه نكن، آخه كسی لياقت ديدن اشكای تو رو نداره، اون كه

لياقتش رو داره طاقتش رو نداره.

افسوس ... اون زمانی كه بايد دوست می داشتيم كو تاهی كرديم اون زمانی كه

دوستمون داشتن لجبازی كرديم وحالا برای چيزی كه ازدست داديم آه مي كشيم.